Մահ կարծեցյալ

Մենք անցնում ենք ժամանակը

լեթարգիական մեծ քնի,

մեզ ցնցել է տառապանքը,

թաղել մեր մեջ կենդանի:

Կյանքի-մահվան սահմանին, երբ

ամեն ինչ կանգ է առնում,

ա՜խ, չգիտենք՝ կարթնանա՞նք, թե

այդպես էլ չենք զարթնելու:

Այս չավարտվող ախտաժամում

ինչքա՞ն անշարժ դեգերենք,

որքան լարում հույզամաղձի

պիտի պարպենք, որ ապրենք:

Մենք անցել ենք հոգու ցնցում,

մեզ կեղծ մահին ենք թողել,

կորցրել ենք կապն աշխարհին,

հերձարան ենք մեզ մղել:

Ու չենք կարող՝ չե՛նք գիտակցի,

բայց մեր հիվանդը մի օր

լեթարգիական քնից հանկարծ

զարթնելու է ու ապշի:

Հիմա կյանքի-մահի մնջում

արթնանալ էլ չենք զորում

ու չգիտենք՝ կսթափվե՞նք, թե

մեզ կթաղենք լեթարգում:

11.02.2023

Վահունի Հովակիմյան

Մեկնաբանություններ